بیماری شقاق

بیماری شقاق مقعدی چیست؟

بیماری شقاق مقعدی یا فیشر مقعدی یک برش یا پارگی درطول مقعد است. پارگی اغلب عضله اطراف مقعد به نام اسفنکتر مقعدی را درگیر می کند. آسیب وارده می تواند موجب منقبض شدن عضله شود که این امر لبه های فیشر را بیشتر جدا می کند.

گرچه ممکن است فکر کنید درد و خونریزی ­علائم بیماری های­ دیگر مانند هموروئید یا بواسیر است اما ترک در پوست، درد شدید و خونریزی به رنگ قرمز روشن در حین و بعد از تخلیه روده از جمله نشانه های بیماری شقاق مقعدی نیز می باشد. با گذشت زمان، فیشر می تواند آنقدر عمیق شود که بافت عضلانی ­زیرین را نمایان کند.

بیماری شقاق مقعدی ­معمولاً جدی ­نیست ­و ­می­تواند در زنان و مردان اتفاق بیفتد. این بیماری می­تواند در گروه های سنی مختلف رخ دهد و اغلب در نوزادان و کودکان دیده شده و می توان گفت یبوست یکی از مشکلات متداول در این گروه های سنی است.

شقاق مقعدی موجب سرطان نمی شود اما می تواند بسیار ناراحت کننده باشند. دربیشتر موارد، پارگی در مدت چهار تا شش هفته بهبود پیدا می کند. در مواردی که بیماری فیشر بیش از هشت هفته ادامه یابد، تبدیل به بیماری مزمن می شود.

درمان های خاص از جمله نرم کننده های دفع و حرکت دودی روده هنگام تخلیه و مسکن های معمولی که می تواند روند التیام را بهبود بخشد و به تسکین ناراحتی کمک کند برای درمان این بیماری وجود دارد. اگر شقاق مقعدی به این درمان ها پاسخ ندهد، ممکن است به جراحی نیاز باشد یا امکان دارد پزشک معالج به دنبال اختلالات زمینه ای که منجر به شقاق مقعدی می شود باشد.

 

بیماری شقاق

 

علائم شقاق مقعدی

علائم شقاق مقعدی ممکن استیک یا چند مورد از علائم زیر باشد:

  • پارگی قابل رویت در پوست اطراف مقعد
  • وجود توده کنار پارگی
  • درد تند در ناحیه مقعد هنگام تخلیه روده
  • رگه های خون درکاسه توالت یا دستمال توالت بعد از تمیز کردن مقعد
  • سوزش یا خارش در مقعد

دلایل ابتلا به شقاق مقعدی

شقاق مقعدی بیشتر مواقع هنگام دفع سخت یا مدفوع بزرگ ایجاد می شود. یبوست مزمن یا اسهال های مکرر نیز می تواند منجر به پارگی پوست مقعد شود. دلایل متداول دیگر این موارد را شامل می شود:

  • فشار به مقعد هنگام زایمان یا هنگام دفع
  • بیماری ملتحمه روده مانند بیماری کرون
  • کاهش جریان خون در ناحیه آنورکتال یا راست روده
  • عضلات اسفنکتر بیش از حد تنگ یا اسپاستیک (منقبض)
  • درموارد نادر، شقاق مقعدی ممکن است به دلیل سرطان مقعد، اچ آی وی، سل، سیفلیس و هرپس بروز کند.

 

 

انواع بیـماری شقاق مقعدی

  • فیشر مقعدی حاد که در مدت شش هفته بهبود می یابد؛ این نوع بیماری متداولترین نوع شقاق مقعدی است که در راستای لبه های شفاف ظاهر می شود.
  • فیشر مقعدی مزمن که بیشتر از شش هفته ادامه می یابد؛ زمان بهبودی این بیماری متفاوت است. بدون درمان ممکن است این بیماری سالها وجود داشته باشد.

شقاق مقعدی مزمن معمولاً عمیق تر از نوع حاد آن است و اغلب با برآمدگی خارجی پوست مرتبط است. شقاق مزمن قابل درمان است اما برگشت و عود کردن بیماری متداول است.

فیشر مقعدی را می توان به دو طبقه تقسیم کرد:

  • اولیه: به دلیل آسیب موضعی مانند یبوست یا زایمان طبیعی ایجاد می شود.
  • ثانویه: به دلیل اختلالات زمینه ای مانند کولیت زخمی، بیماری کرون یاکلامیدیا (بیماری مقاربتی)

چه کسانی در خطر ابتلا به بیماری شقاق مقعدی هستند؟

این بیماری در دوران نوزادی متداول است.

افراد مسن تر نیز به دلیل کاهش جریان خون در مقعد در معرض ابتلا به شقاق مقعدی هستند.

در حین زایمان و بعد از آن، زنان به دلیل ایجاد فشار به مقعد هنگام زایمان در معرض ابتلا به شقاق مقعدی قرار می گیرند.

بروز شقاق مقعدی در افراد مبتلا به بیماری ملتحمه روده احتمال بیشتری خواهد داشت.

التهابی که در پوشش سطح روده اتفاق می افتد بافت اطراف مقعد را بیشتر در معرض پارگی قرار می دهد. از همین رو احتمال ابتلا به فیشر مقعد در افرادی که یبوست های مکرر دارند بیشتر از سایر افراد می باشد.

فشار هنگام دفع و تخلیه مدفوع سخت و بزرگ متداول ترین دلایل ابتلا به شقاق مقعدی می باشد.

 

 

تشخیص شقاق مقعدی

بیماری شقاق مقعدی معمولاً با معاینه ناحیه اطراف مقعد تشخیص داده می شود. پزشک ممکن است معاینه مقعدی برای تایید تشخیص خود داشته باشد. در معاینه مقعدی، پزشک آنوسکوپ را در راست روده قرار می دهد تا پارگی به راحتی دیده شود. این ابزار پزشکی یک لوله نازک است که به پزشک اجازه می دهد کانال مقعد را بررسی کند. استفاده از اندوسکوپ به پزشک در تعیین دلایل دیگر درد مقعد یا راست روده مانند هموروئید یا بواسیر نیز کمک می کند. در برخی درد های راست روده، ممکن است اندوسکوپی به ارزیابی بهتر علائم کمک نماید.

درمان شقاق مقعدی

درمان وسیع در بیشتر فیشرهای مقعدی نیازی نیست. تجویز پماد مسدودکننده کانال کلسیم توسط پزشک می تواند عضلات اسفنکتر را شل کند و به شقاق مقعدی اجازه می دهد تا التیام یابد.

درمان احتمالی دیگر می تواند تزریق بوتاکس در اسفتکتر مقعد باشد. تزریق با فلج کردن موقتی عضله مانع اسپاسم در مقعد می شود. این اسپاسم به شقاق مقعدی امکان بهبودی می دهد ضمن اینکه از ایجاد فیشر جدید جلوگیری می کند. اگر این بیماری به درمان های دیگر پاسخ ندهد، پزشک اسفنکتروتومی مقعدی را توصیه می کند. در این نوع جراحی، یک برش کوچک در اسفنکتر مقعد زده می شود تا عضله شل شود. شل شدن عضله بهبودی شقاق مقعدی را فراهم می کند. همچنین یکی از موثرترین روش ها برای درمان شقاق مقعدی ، لیزر درمانی می باشد.

تمام فیشرهای مقعدی علامت رژیم با فیبر پایین و یبوست نیستند.  فیشر با روند بهبودی ضعیف یا آن هایی که در موقعیتی بجز قسمت فوقانی و میانی مقعد قرارگرفته اند می توانند دلایل زمینه ای را نشان دهد.

چگونه می توان از ایجاد شقاق مقعدی جلوگیری کرد؟

به طور قطعی نمی توان از بروز شقاق مقعدی ممانعت کرد. اما می توان احتمال ابتلا به این بیماری را با اقدامات پیشگیرانه کاهش داد:

  • ناحیه مقعد را خشک نگه دارید
  • به آرامی با صابون ملایم و آب گرم ناحیه مقعد را تمیز کنید.
  • زیاد مایعات بنوشید، غذاها و مکمل های فیبردار بخورید و بطور منظم ورزش کنید تا از یبوست جلوگیری شود.
  • اسهال را فورا درمان کنید.
  • پوشک نوزاد و کودک را مرتب تعویض کنید.
ثبت نام
اطلاع از
guest
0 دیدگاه ها
بازخورد درون خطی
دیدن همه سوالات